Blog

Nerwoból czyli neuralgia nerwu trójdzielnego, zwana także rwą twarzową, jest przykrą dolegliwością. Ci, którzy doświadczyli neuralgii nerwu trójdzielnego twierdzą, że to jeden z najgwałtowniejszych bólów, jaki może nas dotknąć. Neuralgia nerwu trójdzielnego pojawia się niespodziewanie, przeszywa połowę twarzy.
Ból trwa czasem kilka sekund, czasem nawet dwie minuty, raczej nie dłużej. Nerwoból ustępuje tak samo nagle,
jak się pojawiła.
Neuralgia nerwu trójdzielnego może zdarzyć się raz i nigdy już nie powrócić, może – i to już poważna
sprawa – paraliżować część twarzy co pewien czas, nawet kilka razy dziennie.
Neuralgia nerwu trójdzielnego objawy
Przy neuralgii nerwu trójdzielnego ból atakuje znienacka. Ból porównywany bywa do uczucia, jakie towarzyszy porażeniu prądem. Może zaatakować pół twarzy, może umiejscowić się punktowo: w okolicy oka, zatoki nosowej, żuchwy (wtedy przypomina gwałtowny ból zęba). Neuralgia nerwu trójdzielnego pojawia się tylko w ciągu dnia, czasem towarzyszy jej katar, łzawienie, ślinotok, zaczerwienienie i skurcz twarzy, zaburzenie smaku i słuchu. Nerwoból twarzy może wywołać dotknięcie skóry twarzy np. podczas mycia lub golenia, ruch podczas mówienia, jedzenia
czy mycia zębów, albo nagła zmiana temperatury otoczenia.
Neuralgia nerwu trójdzielnego przyczyny
Nerwoból to dolegliwość ze strony nerwu trójdzielnego, jednego z wielu przewodzących bodźce z twarzy i głowy;
jedna z jego trzech gałązek wychodzi w okolicy łuku brwiowego, druga pod okiem, trzecia na żuchwie. Ból najczęściej
jest rezultatem bezpośredniego podrażnienia nerwu: zapalenia toczącego się wokół niego, jego uszkodzenia
lub uciskania przez tętnice lub żyły, niedokrwienia. Nerw, który z zasady ma przewodzić sygnały, sam nadaje sygnał, że coś z nim jest nie tak. I czyni to w sposób gwałtowny. Mówimy wtedy o nerwobólu (neuralgia nerwu trójdzielnego).
Badania wspomagające diagnozę nerwobólu
Wizyta u lekarza pierwszego kontaktu skończy się zapewne skierowaniem do neurologa. Neurolog może zlecić badanie rentgenowskie nawiedzanej bólem okolicy, ewentualnie także rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową,
EMG (elektromiografię) – przewodnictwo nerwowe i EEG (elektroencefalografia), które zdiagnozują czynności mózgu.
To wszystko po to, by zdefiniować neuralgię nerwu trójdzielnego i wykluczyć inne choroby, które objawiają
się podobnym bólem. Bo może on towarzyszyć ostremu zapaleniu miazgi zębowej, zmianom zwyrodnieniowym w stawach skroniowo-żuchwowych, zapaleniu zatok przynosowych, chorobom oczu i uszu.
Leczenie rwy twarzowej: neuralgia nerwu trójdzielnego
Neuralgia nerwu trójdzielnego: leczenie zachowawcze zaczyna się od zażywania tabletek
przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Jednocześnie trzeba uświadomić sobie, jakie bodźce najczęściej wywołują bezpośrednio nerwobóle i nauczyć się odruchowo ich unikać (np. nie dotykać określonych miejsc na twarzy lub w jamie ustnej).
Dla zapobiegania nawrotom nerwobólu warto trzymać w cieple lub rozgrzewać bolesną okolicę, stosować maści i plastry rozgrzewające, poddawać się leczniczym masażom i kąpielom. Wskazane jest też zażywanie witamin z grupy B, zwłaszcza B12. W leczeniu neuralgii nerwu trójdzielnego sprawdza się też akupunktura i akupresura. Jeśli te najprostsze metody okażą się nieskuteczne, być może trzeba będzie się oddać w ręce neurochirurga. Dla wyeliminowania nawracającego bólu stosuje się blokady, czyli ostrzykiwanie chorego nerwu lekiem przeciwbólowym. W ostateczności możliwe jest operacyjne odsunięcie naczynia uciskającego nerw trójdzielny.

W przypadku stopy wydrążonej dochodzi do nadmiernego wysklepienia w odcinku stopy, który znajduje się między głowami kości śródstopia a guzem piętowym. Odcinek ten najczęściej jest również skrócony, co przyczynia się do ogólnego skrócenia stopy. Wada ta pojawić się może już we wczesnym dzieciństwie, czasami nieco później a bardzo często podczas tzw. skoków wzrostowych, kiedy dzieci są w okresie dojrzewania. Wiek między 10 a 14 rokiem życia to okres, w którym należy zwrócić szczególną uwagę na wadę tego typu w obrębie stopy, ponieważ wtedy zniekształcenie się nasila stopniowo.

Objawy które towarzyszą stopie wydrążonej
Oprócz typowych i charakterystycznych objawów stopy wydrążonej, takich jak skrócenie stopy, podwyższeniu ulega część grzbietowa stopy, tzw. podbicie. Dodatkowo może wystąpić:
• szponowate ustawienie palców,
• nadmierny przykurcz rozcięgna podeszwowego,
• nadmierny przykurcz mięśni zginaczy krótkich,
• dotkliwy ból stopy, najczęściej w obrębie głównych
punktów podparcia,
• pojawienie się odcisków, modzeli i nagniotek
(także zgrubień) na podeszwie stopy, głównie w okolicy
„poduszek”, tam gdzie stopa ma największe
punkt podparcia,
• zmniejszenie ekonomiki chodu,
• zmniejszenie przyjmowania dużych obciążeń,
• zmniejszenie amortyzacji wstrząsów,
• ogólne pogorszenie sprawności ruchowej.

Przyczyny powstawania stopy wydrążonej

Pomimo ogólnego twierdzenia, że pochodzenie wady, jaką jest stopa wydrążona, jest idiopatyczne (nieznanego pochodzenia), wskazuje się jako główną przyczynę jej powstawania zaburzenia mięśniowej równowagi na tle zmian rozwojowych w obrębie dolnego odcinka rdzenia kręgowego (rozszczep kręgosłupa). Czasami towarzyszyć może również mózgowe porażenie dziecięce, choroby mięśni czy spastyczne niedowłady. Wada może się ujawniać również w przypadku mielodysplazji bądź nieprawidłowych zmian w obrębie nerwów obwodowych.
Czynnikiem dodatkowym, który może przyczynić się do powstania stopy wydrążonej jest noszenie zbyt ciasnych skarpetek oraz butów oraz, nawet w małym stopniu, niedowład drobnych mięśni stopy.
Diagnostyka stopy wydrążonej
Stopa wydrążona może być zauważona już przez rodzica podczas swobodnego siadu dziecka, gdzie stopa jest zupełnie odciążona, a zwłaszcza kiedy dziecko wykonuje zgięcie grzbietowe stopy (do siebie, do góry). Alarmem są również dolegliwości bólowe w obrębie stóp, zgłaszane przez dziecko. W takim przypadku rodzic powinien zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, który skieruje na diagnostykę do lekarza specjalisty, najczęściej będzie to ortopeda bądź neurolog.
Przy badaniu ocenić należy bilans mięśniowy w obrębie kończyn dolnych, jak również w obrębie kończyn górnych. Diagnostyka stopy wydrążonej obejmować będzie między innymi badanie neurologiczne, radiogramy części lędźwiowo-krzyżowej kręgosłupa, ocenę przewodnictwa nerwowego oraz badanie elektromiograficzne.
Ortopeda będzie brał głównie pod uwagę wiek, w którym wada wystąpiła i cały jej przebieg. W zależności od rozległości i zaawansowania zniekształcenia oraz jego podłoża, zostanie zastosowanie leczenie zachowawcze bądź operacyjne.

Leczenie stopy wydrążonej

Leczenie zachowawcze stopy wydrążonej:
• ćwiczenia korekcyjne, które mają na celu:
• przywrócić prawidłowe warunki anatomiczne stopy,
• wzmocnienie mięśni osłabionych,
• usunięcie przykurczy i przywrócenie
prawidłowej elastyczności rozcięgna podeszwowego,
• ćwiczenia reedukacyjne mięśni znajdujących
się po wewnętrznej stronie stopy,
• ćwiczenia rozciągające cały aparat stopy;
• masaż;
• fizykoterapia;
• zastosowanie odpowiedniego obuwia ortopedycznego;
• zastosowanie specjalnych wkładek do butów,
które uniosą sklepienie poprzeczne stopy.

W zależności od zaawansowania wady, wykonuje się leczenie operacyjne:
• zabieg na tkankach miękkich
(wydłużenie ścięgien, przecięcie mięśni),
• osteotomia zmieniająca wydrążenie stopy
(obniża sklepienie).

Rehabilitacja po zabiegu operacyjnym, polega na przywróceniu w pełni funkcji stopy, poprzez przywrócenie prawidłowego zakresu ruchu w stawach, rozluźnienie tkanek w jej obrębie, wzmocnienie mięśni, zapewnienie stabilizacji oraz stosowanie ćwiczeń z zakresu reedukacji chodu.
Profilaktyka stopy wydrążonej
Jednym z głównych zadań w profilaktyce wystąpienia wady, jaką jest stopa wydrążona, jest dbanie o wydolność całego aparatu stopy przez odpowiednie stosowanie ćwiczeń u dzieci od najmłodszych lat, wzmacniając mięśnie, które uczestniczą
i wspomagają funkcję stopy. Bezwzględne jest noszenie przez dzieci zdrowego obuwia (nie za małego), które przyczynia się do prawidłowego ustawienia stopy i wspomaga rozwój jej funkcji.
Ważnym elementem jest stała kontrola stóp u lekarza ortopedy bądź fizjoterapeuty oraz ewentualne wczesne wykrycie wady, która może się rozwijać wraz ze wzrostem dziecka.
Należy pamiętać o odpowiednim korygowaniu całego ciała dziecka, ze szczególnym uwzględnieniem struktur mięśniowych
i kręgosłupa, gdyż każda wada postawy może wpłynąć również na nieprawidłowy rozwój stopy, co w efekcie może skutkować pojawieniem się stopy wydrążonej.

Więzadło poboczne piszczelowe (MCL) jest najczęściej uszkadzaną strukturą w obrębie kompleksu więzadłowego stawu kolanowego. Duży wskaźnik urazowości wynika między innymi ze wzrostu popularności dynamicznych sportów, w trakcie których działają na kolano oddziałują duże siły koślawiące. Uszkodzenia MCL najczęściej spotykamy u narciarzy a także piłkarzy. W przeciwieństwie do innych więzadeł stawu kolanowego, MCL posiada dużą zdolność do regeneracji. W przypadku izolowanych uszkodzeń MCL najczęściej nie ma konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego. Kilkumiesięczne leczenie zachowawcze pozwala na powrót do aktywności sprzed urazu.
Anatomia
W przyśrodkowym obszarze kolana znajduje się wiele struktur blisko ze sobą związanych. Są to między innymi: torebka stawowa, mięśnie i ich ścięgna, łąkotka przyśrodkową. W wyniku takiego ich nagromadzenia przy urazie najczęściej dochodzi do współuszkodzeń kilku elementów. Struktury położone po przyśrodkowej stronie chronią kolano przed siłami koślawiącymi. Dzielimy je na tzw. stabilizatory statyczne i dynamiczne. Rolę statycznego stabilizatora pełni MCL, do dynamicznych zaliczamy mięśnie czworogłowy, półbłoniasty, krawiecki, smukły, półścięgnisty.
MCL jest więzadłem o trójkątnym kształcie składającym się z włókien warstwy powierzchownej oraz głębokiej. Powierzchowna część MCL biegnie od kłykcia przyśrodkowego kości udowej, podąża w stronę piszczeli i przyczepia się 4-5 cm dystalnie od szpary stawowej. Część przednia warstwy powierzchownej jest napięta i kontroluje ruch kolana zarówno podczas zgięcia jak i wyprostu. Część tylna, bardziej skośna kontroluje kolano tylko podczas wyprostu. Część głęboka MCL leży bezpośrednio pod częścią powierzchowną i wplata się w torebkę stawu kolanowego.

Choroba Bechterewa to inaczej zesztywniający stan zapalny stawów kręgosłupa. Zaliczana jest ona do dość często występujących schorzeń obejmujących zapalenie stawów. Dotyka ona częściej mężczyzn aniżeli kobiety, może pojawić się także u dzieci oraz osób starszych. Zwykle pojawia się pomiędzy 16ym a 30tym rokiem życia. Jakie są przyczyny choroby Bechterewa? Czy istniej możliwość leczenia tego schorzenia?

Objawy i przebieg

Zesztywniające zapalenie stawów
Choroba Bechterewa to nic innego jak przewlekły, stopniowo postępujący stan zapalny, który najczęściej obejmuje więzadła kręgosłupa, stawy oraz dyski międzykręgowe. W około 90% przypadków zapaleniem objęty jest staw krzyżowo- biodrowy. Obszary te są podatne na odkładanie się dużych ilości soli wapnia, co w konsekwencji doprowadza do powolnego ich usztywniania (stąd zesztywniające zapalenie stawów).
Do chwili obecnej  nie są znane bezpośrednie przyczyny tej przewlekłej, reumatologicznej choroby. Szczególną uwagę zwrócono jednak na geny (czynnik genetyczny), a dokładnie obecność antygenu HLA-B27. Występuję on bowiem u około 95% chorych pacjentów. Za wyjątkiem czynników genetycznych pod uwagę brane są także czynniki immunologiczne, środowiskowe oraz różnego rodzaju mikrourazy.
W przypadku zauważenia u siebie często nawracających bólów stawów, problemów z poruszaniem się, utrzymaniem przedmiotów w dłoni bądź bólu podczas chodzenia czy przychylania się powinniśmy jak najszybciej skontaktować się ze specjalistą. Pamiętajmy o tym, że choroba Bechterewa zaliczana jest do przewlekle postępujących zatem zawsze wymaga leczenia.

Jednym z częściej występujących schorzeń w obrębie ręki jest zespół kanału nadgarstka. Stan ten wynika z długotrwałego ucisku na nerw pośrodkowy. Przyczyną ucisku może być reumatoidalne zapalenie stawów, ale też przymusowe ustawienie ręki w jednej pozycji (stąd zespół ten często jest obserwowany u osób wykonujących powtarzające się czynności jak praca przy komputerze).
Wśród objawów wymienić należy zaburzenia czucia (mrowienie) w obszarze unerwianym przez nerw pośrodkowy. Parestezje potrafią być na tyle uciążliwe, że wybudzają pacjentów w nocy, utrudniając wypoczynek. W późniejszym czasie może dochodzić do niedowładów i zaniku mięśni kłębu kciuka. Dodatni objaw Phalena – nasilenie mrowienia po kilkudziesięciu sekundach utrzymywania nadgarstków w zgięciu dłoniowym może pomóc potwierdzić przypuszczenia.
Jako, że kciuk odpowiada za około 40 % funkcji ręki – zmniejszenie jego siły mięśniowej wiąże się z kolejnymi objawami – osłabienie chwytu, brak precyzji, niemożność utrzymania przedmiotów. Mogą wystąpić też trudności w zaciśnięciu ręki w pięść.

Powstaje przy nagłym obciążeniu stopy, zazwyczaj w następstwie urazów sportowych ( u piłkarzy). Zdarza się także u mężczyzn pomiędzy 50-60 rokiem życia na podłożu zmian zwyrodnieniowych ścięgna. Ponadto ścięgno może zostać uszkodzone w wyniku bezpośredniego urazu np. przecięcia.
USZKODZENIA TOWARZYSZĄCE
– oderwanie fragmentu guza piętowego
– zwichnięcie ścięgien mięśni strzałkowych
OBJAWY:
– brak możliwości zgięcia podeszwowego stopy
– brak możliwości stania na opuszkach palców
– ubytek ciągłości podczas badania palpacyjnego
LECZENIE
NIEOPERACYJNE stosuje się rzadko polega ono na założeniu udowego opatrunku gipsowego przy stopie zgiętej podeszwowo.
OPERACYJNE
Zabieg należy wykonać jak najszybciej po czym kończynę należy unieruchomić na 4 tygodnie w opatrunku gipsowym udowym w zgięciu podeszwowym stopy, a przez dalsze 2-3 tygodnie przy normalnym ustawieniu stopy.
REHABILITACJA po uszkodzeniu ścięgna Achillesa jest bardzo długa bo trwa aż 6 tygodni. W rehabilitacji stosujemy ćwiczenia czynno-bierne i fizykoterapię.

Objawy
– Ból w okolicy nadkłykcia bocznego kości ramiennej,
– Nasilenie się bólu podczas odwracania przedramienia, wyprostu stawu łokciowego oraz grzbietowego zginania nadgarstka.

Łokieć tenisisty powstaje w wyniku przeciążenia mięśni prostowników nadgarstka głównie w prawej ręce u mężczyzn. Dotyczy to również osób z dobrze rozwiniętym układem mięśniowym, u osób które wykonują określone zawody np. stomatolodzy.
W leczeniu stosuje się fizykoterapię, miejscowe podanie steroidów oraz unieruchomienie.

Rwa kulszowa to często występujący rodzaj bólu (zespół objawów) wywołany przez ucisk lub podrażnienie nerwu kulszowego. Nerw kulszowy to najdłuższy nerw w ciele, zaczynający się w miednicy, idący przez pośladki i kończący się na stopach. Aż nawet 40% osób doświadcza w życiu rwy kulszowej lub podrażnienia nerwu kulszowego. Wypadnięcie dysku jest najczęstszą przyczyną rwy kulszowej, jednak czasami lekarze nie są w stanie znaleźć właściwej przyczyny tego bólu. Wszystko, co kładzie nacisk na nerw lub go podrażnia może spowodować ból, który to odczuwalny jest od tylnej części pośladków lub uda. Ból ten może być odczuwalny w różnym stopniu. Rwa kulszowa może być odczuwana jako łagodny ból, ostre pieczenie lub skrajny dyskomfort. Rwa kulszowa może również powodować uczucie drętwienia, osłabienie lub mrowienie.

Najczęstsze objawy rwy kulszowej to:
• ból pośladka lub nogi, pogarszający się podczas siedzenia,
• pieczenie lub mrowienie przechodzące od góry do dołu nogi,
• osłabienie, drętwienie, lub trudności w poruszaniu nogi lub stopy,
• ciągły ból po jednej stronie pośladka,
• przeszywający ból znacznie utrudniający wstawanie.

Rwa kulszowa najczęściej dotyka tylko jednej strony dolnej części ciała. Często ból rozciąga się od dolnej części pleców, idąc dalej z tyłu uda w dół poprzez nogi. W zależności od tego, gdzie nerw kulszowy został naruszony, ból może także obejmować stopy lub palce.
Dla niektórych osób ból związany z rwą kulszową może być ciężki i osłabiający. Dla innych ból wywołany rwą kulszową może być nieregularny i irytujący, jednak w takich przypadkach możliwe jest pogorszenie sytuacji.

Przyczyny rwy kulszowej

Przyczyną rwy kulszowej jest zazwyczaj podrażnienie nerwu kulszowego. Inne najczęstsze przyczyny rwy kulszowej to:

• zwężenie lędźwiowego kanału kręgowego (zwężenie kanału kręgowego w dolnej części pleców)
• choroba zwyrodnieniowa dysku (przesunięcie się dysków, które działają jak poduszki między kręgami)
• kręgozmyk (przemieszczenie kręgów wraz z całym odcinkiem kręgów wyżej leżących ku przodowi w stosunku do kręgu położonego niżej),
• ciąża.

Inne przyczyny, które mogą przyprawić Cię o ból pleców to: nadwaga, nieregularne ćwiczenia, noszenie wysokich obcasów albo spanie na zbyt miękkim materacu.

Leczenie rwy kulszowej

W wielu przypadkach ból związany z rwą kulszową powoli zanika i mija z czasem. Na początku leczenie zwykle skupia się na podawaniu leków i wykonywaniu ćwiczeń w celu złagodzenia bólu.

Ból ten można złagodzić poprzez:

• unikanie siedzenia (chyba, że jest bardziej komfortowe niż stanie);
• na przemian przebywanie w pozycji leżącej z krótkimi spacerami. Można zwiększać długość tego spaceru za każdym razem, gdy coraz mniej odczuwa się ból;
• przyjmując acetaminofen lub niesteroidowe leki przeciwzapalne takie jak ibuprofen.

Dodatkowe leczenie rwy kulszowej zależy od tego, co powoduje podrażnienie nerwów. Jeśli objawy nie zanikną zaleca się stosowanie fizykoterapii.

Leczenie rwy kulszowej przy krótkim przebiegu choroby.
Dostępne bez recepty leki przeciwbólowe są zazwyczaj skuteczne w łagodzeniu bólu. Środki przeciwbólowe znane jako niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen, uznaje się za najbardziej skuteczne.

Ćwiczenia
Jeśli dokucza Ci rwa kulszowa to należy pamiętać o tym, aby pozostawać aktywnym fizycznie. O ile wypoczynek w łóżku może zapewnić chwilową ulgę, o tyle długotrwałe leżenie w łóżku może być niezalecane. Zalecane ćwiczenia to spacery i lekkie rozciąganie. Jeśli z powodu rwy kulszowej otrzymałaś dni wolne od pracy, to należy dążyć do powrotu do zdrowia jak najszybciej.

Okłady / kompresy
Wiele osób uważa, że korzystanie zarówno gorących lub zimnych okładów pozwala zmniejszyć ból. Można zrobić własny zimny okład owijając paczkę mrożonego groszku (lub innego mrożonego produktu) w ręcznik. Zestawy ogrzewających okładów powinny być dostępne w większości aptek. Skuteczne może okazać się stosowanie zamiennie najpierw jednego typu okładu (ciepły/zimny), a następnie drugiego.

Leczenie rwy kulszowej przy długim przebiegu choroby.

Leczenie przewlekłej rwy kulszowej zazwyczaj wymaga połączenia technik samopomocy oraz profesjonalnego leczenia.
Środki przeciwbólowe:
Długotrwałe stosowanie NLPZ (niesteroidowych leków przeciwzapalnych) jako długookresowego sposobu zwalczania bólu zazwyczaj nie jest zalecane, ponieważ może być przyczyną problemów z żołądkiem i układem pokarmowym, takich jak owrzodzenie lub krwawienie wewnętrzne.
Jeśli jednak potrzebujesz uśmierzyć ból występujący przez dłuższy czas można zastosować inne środki przeciwbólowe, chociażby takie jak paracetamol. Wstrzyknięcie kortykosteroidów
Jeśli inne metody łagodzenia bólu pomagają, to lekarz rodzinny może skierować pacjenta do specjalisty na zabieg zewnątrzoponowego podania leków sterydowych. Dzięki temu zabiegowi dostarczane są silne leki przeciwzapalne bezpośrednio do miejsca zapalnego w okolicy nerwów kręgosłupa. Powinno to obniżyć ciśnienie na nerw kulszowy i w wyniku tego zmniejszyć odczuwany ból.

Ćwiczenia i fizjoterapia
Należy również starać się pozostać aktywnym fizycznie, na tyle na ile jest to możliwe, ponieważ spowoduje to zmniejszenie nasilenia objawów. Zaleca się również, aby w przypadkach korzystania z urlopu chorobowego starać się wrócić do pracy jak najszybciej.
Regularne ćwiczenia pomogą wzmocnić mięśnie wspierające kręgosłup. Ćwiczenia także stymuluje produkcję endorfin, które są naturalnymi substancjami chemicznymi działającymi przeciwbólowo. Fizjoterapeuta nauczy Cię szeregu ćwiczeń wzmacniających mięśnie, które wspierają kręgosłup i poprawiają jego elastyczność. Mogą również nauczyć Cię jak poprawić swoją postawę i zmniejszyć ryzyko wystąpienia przyszłych problemów z Twoimi plecami.

Objawy chorób barku

Główny symptom zespołu bolesnego barku to ból. Bywa, że początkowo jest niewielki, pojawia się tylko przy unoszeniu ręki powyżej linii ramion. Z czasem się nasila i dokucza także przy innych ruchach kończyną. Zdarza się też, że zjawia się nagle,
np. po wykonaniu gwałtownego ruchu, i jest tak ostry i silny,
że rękę cały czas trzymamy w jednej pozycji, aby uniknąć cierpienia. Bólowi może towarzyszyć obrzęk okolicy barku.
Jeśli zlekceważymy te dwa objawy, dołącza trzeci – znaczne ograniczenie zakresu ruchów w stawie ramiennym.
Niezależnie od tego, czy ból pojawił się nagle, czy też stopniowo narastał, powinniśmy się zgłosić do ortopedy. Kluczową sprawą jest bowiem ustalenie jego przyczyny.Źródłem dolegliwości są najczęściej:
– przeciążenie mięśni,
– urazy ścięgien,
– zapalenie kaletki podbarkowej,
– choroby reumatyczne (RZS, choroba zwyrodnieniowa stawów) lub neurologiczne (zapalenie splotu szyjnego i ramiennego).

Zespół bolesnego barku: uszkodzenie ścięgna

Źródłem bólu barku może być uszkodzenie ścięgien 4 małych mięśni (podgrzebieniowy, nadgrzebieniowy, podłopatkowy,
obły mniejszy) tworzących tzw. stożek rotatorów.
Ścięgna te otaczają głowę kości ramiennej i są zrośnięte z torebką stawową. Najczęściej dochodzi do uszkodzenia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego, np. podczas rzucania jakiegoś przedmiotu ręką uniesioną powyżej linii ramion. Ale przyczyną bólu bywa też uraz ścięgna mięśnia dwugłowego. Łatwo je naciągnąć nawet w trakcie tak banalnej czynności jak sięganie w samochodzie po torebkę leżącą na tylnym siedzeniu. Naciągnięcia, naderwania ścięgien kumulują się i mogą być przyczyną przewlekłego bólu barku, a nawet zerwania ścięgna.

Zespół bolesnego barku: zapalenie kaletki podbarkowej

Zdrowa kaletka wyglądem przypomina sklejoną torebkę foliową, chora – torebkę pogrubiałą, wypełnioną płynem. Do takiej zmiany dochodzi, gdy stożek rotatorów jest osłabiony lub uszkodzony. Wówczas przy unoszeniu ramienia powyżej linii barku dochodzi do konfliktu kaletki z wyrostkiem barkowym, bolesnej ciasnoty podbarkowej (struktury trą o siebie).

LECZENIE Polega na podawaniu doustnych leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, a także wstrzykiwaniu sterydów wprost do kaletki, jeden lub maksimum dwa razy, najlepiej pod kontrolą USG. Ważnym elementem kuracji jest rehabilitacja, która przywraca prawidłową ruchomość stawu.

Ostroga piętowa (zapalenie rozcięgna podeszwowego)
Zapalenie przyczepu rozcięgna podeszwowego (ostroga piętowa) – są to zmiany zapalno-zwyrodnieniowe przyczepu rozcięgna podeszwowego do kości piętowej, najczęściej w wyniku długotrwałego przeciążania. Rozcięgno piętowe jest to silna struktura ścięgnista przebiegająca po stronie podeszwowej stopy, która przyczepia się do kości piętowej oraz biegnie w kierunku przodostopia, gdzie przyczepia się do podeszwowej strony podstawy palców. Ma ona za zadanie utrzymywać łuk podłużny stopy zapobiegając jej rozpłaszczaniu się podczas chodzenia. Czasami w okolicy przyczepu do kości piętowej dochodzi do przewlekłych zmian zapalno-zwyrodnieniowych, objawiających się bólami po stronie podeszwowej pięty.

Przyczyny:
Przyczyną powstawania zapalenia rozcięgna podeszwowego najczęściej jest jego przeciążenie. Taką sytuację mamy u osób wykonujących pracę stojąca, z nadwagą i intensywnie uprawiających sporty, np. u biegaczy długodystansowych. Do choroby może dojść również wskutek urazu, uderzenia okolicy podeszwowej pięty. Często choroba związana jest z występowaniem przykurczu mięśnia brzuchatego łydki i/lub przykurczu rozcięgna podeszwowego. Rzadszą przyczyną są ogólnoustrojowe choroby zapalne. U osób starszych lub przewlekle przyjmujących doustnie leki sterydowe może dochodzić do atrofii tkanki tłuszczowej w okolicy podeszwowej pięty, co również może prowadzić do wystąpienia schorzenia. Należy pamiętać, że nie każdy ból w okolicy podeszwowej pięty jest spowodowany zapaleniem rozcięgna podeszwowego . Przyczyną dolegliwości bólowych tej okolicy mogą być również zmęczeniowe złamanie kości piętowej, guzy kości piętowej, neuralgie i inne występujące rzadziej.

Objawy:
W wyniku długotrwałego procesu zapalno-zwyrodnieniowego dochodzi w tej okolicy do tworzenia się wyrośli kostnej zwaną ostrogą piętową. Na ogół pacjenci utożsamiają ból z uciskiem tworzonym przez ostrogę. Jednak w rzeczywistości nie jest ona przyczyną lecz objawem choroby. Według badań aż u 13% populacji występują ostrogi piętowe, zaledwie u 5% z tej grupy występuje bóle pięty. Dolegliwości bólowe umiejscawiają się w okolicy podeszwowej części pięty. Charakterystyczny jest przebieg tych dolegliwości – na ogół największy ból występuje rano podczas pierwszych kroków, następnie ból ustępuje by ponownie pojawić się przy dłuższym chodzeniu. Choroba najczęściej dotyczy jednej stopy chociaż u 15-30% pacjentów występuje obustronnie.

Leczenie:
W przeszłości przeprowadzano operacje wycinania ostróg piętowych co zwykle nie dawało żadnej poprawy i często prowadziło do pogorszenia dolegliwości bólowych. Obecnie leczenie operacyjne zapalenia rozcięgna podeszwowego zostało praktycznie zarzucone. W leczeniu zapalenia rozcięgna podeszwowego podstawową rolę odgrywa specjalistyczna rehabilitacja. Jest to połączenie zabiegów manualnych (ćwiczenia rozciągające, masaż odżywczy) jak i zabiegów fizykoterapeutycznych działających przeciwzapalnie (ultradźwięki, laser, jonoforeza, fonoforeza, krioterapia). Dodatkowo poprawę przynoszą wkładki ortopedyczne o działaniu amortyzującym, zmniejszenie obciążeń, np. zmniejszenie intensywności treningów, redukcja masy ciała. Dodatkowo warto zastosować doustne niesterydowe leki przeciwzapalne, w przypadkach szczególnie opornych na leczenie często poprawę przynoszą iniekcję sterydów. U osób z dużym przykurczem rozcięgna podeszwowego dobre efekty przynosi stosowanie specjalnej szyny nocnej (night splint).
Wyjątkowo rzadko przeprowadza się leczenie operacyjne polegające na przecięciu części rozcięgna podeszwowego, jest to jednak leczenie ryzykowne – istnieje niebezpieczeństwo powstania płaskostopia podłużnego lub bolesnej blizny.